Wszystkie tropowce i posokowce pochodzą od pierwotnych psów myśliwskich - psów gończych. Psy gończe są wytrzymałe w akcji, mają czuły węch i pewnie trzymają się tropu zarówno drobnej, jak i grubej zwierzyny. Początkowo do składu sfory wybierano te gończe, które najlepiej trzymały się tropu i prowadząc je na otoku poszukiwano wraz z nimi zwierzyny ranionej podczas polowania. Właśnie od takich psów gończych, najspokojniejszych i najbardziej posłusznych, wyselekcjonowano później tropowce (pracujące wyłącznie na czystym i zimnym tropie) oraz posokowce (pracujące wyłącznie na sfarbowanym tropie zwierzyny, uważane początkowo za "tropowce o rozpieszczonym nosie"). Pod koniec XVIII wieku i w początkach XIX wieku prowadząc krzyżówki z genetycznie dość zbliżonymi rasami otrzymano aktualnego posokowca hanowerskiego.
Po Rewolucji w 1848 roku i po podziale dużych terytoriów łowieckich zaniechano dawnych metod polowania na rzecz polowania z zasiadki i z podchodu. W tej epoce ulepszona została także broń palna. Zrodziło się zapotrzebowanie na psa pracującego po strzale. W obwodach łowieckich położonych w górach niezbędne było posiadanie psa, który, mimo iż wyspecjalizowany do pracy na otoku, będzie nie mniej wytrwały i zacięty, i nie gorzej głoszącego w pościgu za rannym zwierzęciem. W tych okolicach posokowiec hanowerski był zbyt ciężki.
Aby otrzymać pożądanego psa do pracy w trudnych górskich terenach, baron Karg-Bebenburg de Reichenhall wyselekcjonował po 1870 roku lżejszego psa, poprawionego, dzięki krzyżówkom posokowców hanowerskich z gończymi górskimi o płowym umaszczeniu. Pies ten stopniowo wyparł inne rasy z górskich obwodów łowieckich i dzisiaj posokowiec bawarski jest klasycznym towarzyszem strażników leśnych i łowieckich.
W 1912 roku powstał Klub Posokowca Bawarskiego z siedzibą w Monachium. W Niemczech Klub ten jest jedynym akredytowanym klubem tej rasy.

Pies średniej wielkości, harmonijnie zbudowany, raczej lekki, dobrze umięśniony. Długość tułowia jest nieco większa od wysokości, zad jest nieco przebudowany, kończyny niezbyt długie. Głowa noszona jest poziomo lub lekko podniesiona. Ogon noszony poziomo lub ukośnie opadający ku tyłowi.

Spokojny i zrównoważony; przywiązany do właściciela, okazuje rezerwę wobec obcych; poszukiwany jest pies o silnym charakterze, pewny siebie, ale łagodny, nie agresywny czy nieśmiały.

Mózgoczaszka:
Czaszka stosunkowo szeroka, nieznacznie wysklepiona, z wyraźnym stopem i dobrze rozwiniętymi łukami brwiowymi; guz potyliczny słabo zaznaczony. Stop zaznaczony.
Trzewioczaszka:
Nos duży, niezbyt szeroki. Nozdrza rozwarte. Czarny lub ceglasty (ciemnoczerwony).
Kufa pod oczami nie jest zbyt wypełniona; nieco krótsza niż mózgoczaszka, dość szeroka, nie spiczasta. Grzbiet nosa prosty lub lekki garbonos.
Wargi średniej grubości, dobrze przykrywające żuchwę. Spojenie warg dobrze widoczne.
Szczęki/uzębienie: Szczęki mocne, zgryz idealnie nożycowy, uzębienie pełne i regularne, tzn. tylna powierzchnia siekaczy górnych ściśle przylega do przedniej powierzchni siekaczy dolnych, zęby osadzone są prostopadle w stosunku do szczęk. 42 zęby zgodnie ze wzorem zębowym. Dopuszczalny zgryz cęgowy.
Policzki tylko umiarkowanie zaznaczone.
Oczy przejrzyste, o uważnym wyrazie, niezbyt duże ani zbyt okrągłe; ciemnobrązowe lub nieco jaśniejsze; brzegi powiek pigmentowane, dobrze przylegające do gałki ocznej.
Uszy nieco dłuższe niż średnie, sięgają najwyżej do wierzchołka nosa; ciężkie, wysoko osadzone, szerokie u nasady i zaokrąglone na końcach, płasko przylegają do głowy, opadające, nie pofałdowane.

Średniej długości, silna; lekkie podgardle.

Linia górna: Od kłębu ku zadowi linia górna jest lekko wstępująca.
Kłąb słabo zaznaczony, szyja harmonijnie przechodzi w grzbiet.
Grzbiet mocny, giętki.
Lędźwie stosunkowo krótkie, szerokie, bardzo dobrze umięśnione.
Zad długi, dość prosty.
Klatka piersiowa średniej szerokości, przedpiersie dobrze rozwinięte; klatka piersiowa owalna, głęboka i długa z żebrami sięgającymi daleko do tyłu.
Lnia dolna i brzuch: stopniowo wznosząca się ku tyłowi, brzuch lekko podkasany.

Średniej długości, sięgający najwyżej do stawu skokowego, wysoko osadzony, noszony poziomo lub lekko opadający ku tyłowi.

Kończyny przednie widziane od przodu, są proste i równoległe. Widziane z boku, są dobrze ustawione pod tułowiem. Dobrze katowane.
Łopatki nachylone mocno ku tyłowi, silnie umięśnione.
Ramiona długie, o mocnym, suchym umięśnieniu.
Łokcie przylegające do klatki piersiowej, nie są zwrócone ani do wewnątrz, ani na zewnątrz.
Przedramiona suche, o prawidłowej postawie, mocnym kośćcu, bardzo dobrze umięśnione.
Nadgarstki mocne.
Śródręcza bardzo lekko nachylone.
Łapy przednie o kształcie łyżkowatym, o zwartych, wysklepionych palcach; opuszki odpowiednio mocne, odporne i dobrze pigmentowane. Łapy ustawione są równolegle, zarówno w postawie stojącej, jak i w akcji, nie są zwrócone ani na zewnątrz, ani do wewnątrz. Pazury czarne lub barwy rogu.
Kończyny tylne o mocnym kośćcu. Widziane z tyłu, są proste i równoległe. Dobrze katowane.
Uda szerokie, pełne.
Stawy kolanowe mocne.
Podudzia stosunkowo długie, muskularne i silne.
Stawy skokowe mocne.
Śródstopia krótkie, pionowe.
Łapy tylne takie jak przednie.

O dużym zasięgu. Kończyny przednie wysuwane daleko do przodu, kończyny tylne dają dużą siłę napędową; kończyny przednie i tylne wysuwane są do przodu równolegle do osi pośrodkowej ciała. Chody dość elastyczne.

Wytrzymała, dobrze przylegająca.

Włos zwarty, płasko przylegający, umiarkowanie szorstki w dotyku, niezbyt błyszczący; delikatniejszy na głowie i uszach; twardszy i dłuższy na brzuchu, kończynach i ogonie.
Umaszczenie: płowo-czerwone, czerwień jelenia, ciemno-płowe (czerwono-brązowe) a także jasnopłowe (wyblakły żółty) aż do piaskowego; szaro-płowe jak zimowa szata jelenia, może być także pręgowane lub z czarnym nalotem. Na grzbiecie kolor jest bardziej intensywny. Kufa i uszy ciemne. Ogon zwykle z czarnym nalotem. Niewielkie jasne znaczenie na przedpiersiu (gwiazdka) jest dopuszczalne.

Wysokość w kłębie:
- psy 47-52 cm
- suki 44 - 48 cm
Żadnej tolerancji ani w górę, ani w dół, ani w przypadku psów, ani w przypadku suk.

Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia.

Nos z plamami depigmentacji. Niewielki przodozgryz lub tyłozgryz. Zgryz częściowo cęgowy. Powieki bardzo luźne. Grzbiet silnie karpiowaty lub łękowaty. Klatka piersiowa bardzo płaska lub beczkowata. Łokcie silnie zwrócone na zewnątrz lub do wewnątrz. Zad znacznie przebudowany. Kończyny tylne bardzo blisko siebie, postawa beczkowata lub krowia, zarówno w postawie jak i w akcji. Włos zbyt delikatny lub zbyt mało zwarty. Wyraźnie nietypowe umaszczenie. Umaszczenie czarne podpalane. Wysokość w kłębie powyżej granic określonych wzorcem.

Wady charakteru.
Znaczny przodozgryz lub tyłozgryz.
Zgryz przemienny.
Braki zębowe (z wyjątkiem P-l).
Entropium i ektropium.
Wrodzone załamania ogona.

Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.

Posokowce hanowerskie wywodzą się bezpośrednio od tzw. Leithhund'ów - psów tropiących, znanych już w Średniowieczu. Wraz z pojawieniem się broni palnej zmieniła się metoda polowania na grubą zwierzynę, a z nią sposób pracy posokowców, które odtąd służyły głównie do poszukiwania postrzałków. Od 1894 roku istnieje klub - Yerein Hirschmann e.V, który zajmuje się hodowlą posokowców. W tym czasie powstała i utrwaliła się właściwa nazwa rasy - posokowiec hanowerski. Psy tej rasy przez cały czas są hodowane ze szczególnym uwzględnieniem ich cech użytkowych.

Posokowiec hanowerski sprawia wrażenie psa średniej wielkości, proporcjonalnego, pełnego siły. Dobrze zbudowane, mocno umięśnione kończyny przednie i tylne umożliwiają wytrwałą pracę. Zbyt wysokie kończyny, szczególnie przebudowane, utrudniają pracę nosem i nie są pożądane. Szeroka, głęboka klatka piersiowa pozostawia wiele miejsca do rozwoju płuc i serca. Lekko pofałdowane czoło i przejrzyste, ciemne oczy nadają posokowcom hanowerskim typowy historyczny wyraz. Typowa dla rasy jest maść czerwona pręgowana, od jasnej do ciemnej czerwieni tworzy wiele wariantów kolorystycznych.

a) długość tułowia : wysokość w kłębie 1,4 : 1
b) głębokość klatki piersiowej : wysokość w kłębie 0,5 : 1
c) długość kuty : długość głowy 0,5 : 1

Spokojny i pewny charakter, przy tym doskonale porozumiewa się ze swoim przewodnikiem, ale nieufny w stosunku do obcych. Wysoka zdolność koncentracji w czasie tropienia.

Skóra na czole lekko pofałdowana.
Mózgoczaszka:
Czaszka szeroka, rozszerzająca się ku tyłowi, płasko wysklepiona, guz potyliczny słabo zaznaczony, wyraźne łuki brwiowe.
Stop przeważnie mocno zaznaczony, u psów wyraźniejszy.
Trzewioczaszka:
Nos szeroki, najczęściej czarny, rzadko ciemnobrązowy. Nos duży, szeroki, skrzydełka nosa dobrze rozwarte. Grzbiet nosa lekko wysklepiony lub prawie prosty, u psów bardziej wysklepiony. W kierunku czoła stopniowo zwężający się.
Kufa mocna, głęboka i szeroka, dobrze rozwinięta (około 50% długości głowy).
Wargi opadające i dobrze zaokrąglone.
Uzębienie dobrze rozwinięte, bardzo mocne, proste, kompletne - 42 zęby. Zgryz nożycowy lub cęgowy.
Szczęki mocno umięśnione i bardzo silne.
Oczy nie za głęboko osadzone, dobrze zamykające się powieki, tęczówki ciemnobrązowe. Oczy wolne od ektropium i entropium.
Uszy średniej wielkości, wysoko i szeroko osadzone, gładkie bez fałd, dobrze przylegające do głowy, dolna krawędź zaokrąglona.

Długa i mocna, rozszerzająca się stopniowo w kierunku klatki piersiowej. Podgardle pełne i luźne, lekki łałok dopuszczalny.

Górna linia długa, często lekko przebudowana.
Kłąb dobrze zaznaczony, mocne osadzenie szyi.
Grzbiet mocny.
Lędźwie przy lekkiej wypukłości szerokie i giętkie.
Zad szeroki i długi, lekko opadający w kierunku ogona.
Klatka piersiowa głęboka i pojemna, bardziej szeroka niż głęboka.
Linia dolna i brzuch stopniowo wstępująca, brzuch lekko podciągnięty.

Wysoko osadzony, długi i nieco wygięty; u nasady mocny, stopniowo zwęża się ku końcowi.

Kończyny przednie widziane z boku ustawione prostopadle do tułowia i proste. Widziane z przodu proste, proporcjonalne do tułowia.
Łopatka płasko przylegająca, solidnie umięśniona, dobrze ukośnie ułożona.
Przedramię długie.
Łokieć dobrze ułożony do tyłu i przylegający.
Przedramię proste, dobrze umięśnione.
Staw nadgarstkowy szeroki, prawie prosty.
Śródręcze nigdy całkiem pionowe.
Łapy mocne, okrągłe; palce dobrze wysklepione, ciasno przylegające; duże i mocne, pazury silne.
Kończyny tylne widziane z boku są stawiane lekko do przodu lub też lekko do tyłu. Dobrze katowane. Widziane z tyłu proste.
Miednica szeroka i pojemna.
Udo solidnie umięśnione.
Kolano: kąt stawu kolanowego większy niż 120°.
Podudzie proste i suche.
Staw skokowy szeroki i mocny.
Śródstopie prawie prostopadłe do podłoża.
Łapy okrągłe, palce zwarte.

Opanowane wszystkie rodzaje chodu, ruch pełen temperamentu, elastyczny. Przy pracy preferowany jest stęp i galop.

Gruba, luźna, przeważnie pofałdowana na głowie i szyi. Pofałdowane czoło jest typowe.

Włos krótki, gęsty, twardy prawie szorstki, tylko na tylnej krawędzi ud trochę dłuższy i grubszy. Owłosienie na ogonie jest gęste i twarde, na spodniej części trochę dłuższy i grubszy.
Umaszczenie od jasnej do ciemnej czerwieni jeleniej, mocniej lub słabiej pręgowane, z maską lub bez. Białe znaczenia na przedpiersiu nie są tolerowane.

Wysokość w kłębie:
- psy 50-55 cm
- suki 48-53 cm

- psy 30-40 kg
- suki 25-35 kg

Wszelkie odchylenia od powyższego wzorca powinny być traktowane jako wady obniżające ocenę w zależności od stopnia ich nasilenia.
- kwadratowa sylwetka,
- cienka kość,
- wady uzębienia: brak Pl lub innych zębów, przodozgryz i tyłozgryz,
- ektropium i entropium,
- zbyt duże lub zbyt małe uszy,
- mocno przebudowany tył,
- grzbiet łękowaty lub karpiowaty,
- beczkowata klatka piersiowa,
- mocno skrzywiony lub cienki ogon,
- stroma lub luźna łopatka,
- krowia lub beczkowata postawa kończyn,
- rozstawione palce, zajęcza łapa.

Wyraźnie występujące wyżej podane wady powodują dyskwalifikację.

Samce muszą mieć dwa, prawidłowo wykształcone jądra, całkowicie umieszczone w worku mosznowym.